Έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ

Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Κολλάρου



Σύμφωνα με το βιβλίο «Η Ελληνική Τέχνη από το Α έως το Ω» οι σκληροπυρηνικοί του εικαστικού κόσμου δεν εγκρίνουν τα «έργα τα οποία, αντί να προβληματίζουν τον θεατή, αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ».
Η Αλεξάνδρα Κολλάρου, επιμελήτρια και συγγραφέας του βιβλίου, καλεί 18 καλλιτέχνες, που ξεχωρίζει για την εικαστική τους ιδιαιτερότητα, να δημιουργήσουν έργα με αφετηρία αυτήν τη φράση.

Η ομαδική έκθεση παρουσιάζεται στο «9 ΕΝΝΕΑ», μεταξύ 28 Μαρτίου – 20 Απριλίου  2019.

Φυσικά, ο τίτλος της έκθεσης κλείνει το μάτι στο κοινό. Τι είναι λοιπόν στην περίπτωση μας τα «έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ»;


Έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ- Έκθεση
Έργα που θέλεις να ζήσεις μαζί τους. Έργα που βλέποντας τα καταλαβαίνεις ότι είναι έργα τέχνης. Επίσης, τα έργα που προτιμάει συνήθως ο κόσμος που δε διαθέτει Phd στην ιστορία της Τέχνης και δικό του εικαστικό Ίδρυμα. Θα μπορούσαμε να τα πούμε «προσιτά» έργα; Πολλοί επαγγελματίες του εικαστικού χώρου αποστρέφονται αυτήν την ιδέα. Θεωρούν ότι υποβιβάζει το υψηλό κάλεσμα της τέχνης, η αποστολή της οποίας είναι να θέτει σκληρά ερωτήματα και να προβληματίζει. Είναι μια άποψη. Μία άλλη άποψη είναι ότι η τέχνη πρέπει να εκφράζει ιδέες και να εμπεριέχει συναισθήματα, και οφείλει να τα μεταφέρει με άμεσο και κατανοητό τρόπο. Αλλιώς δεν είναι τέχνη, είναι κάτι άλλο.
«Δυσανάλογα μεγάλος αριθμός έργων της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής δημιουργείται με σκοπό να εκτιμηθεί αποκλειστικά από συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων -τις λεγόμενες εικαστικές αυθεντίες- και να παραμείνει «γρίφος» για το ευρύ κοινό. Ειρωνικά, το εν λόγω «αδαές» κοινό καλείται να καταναλώσει αυτά τα έργα, δηλαδή να τα αγοράσει και να ζήσει μαζί τους. Η απαίτηση αυτή, εκτός από παράλοηγη, είναι απόλυτα ξιπασμένη» παρατηρεί η Αλεξάνδρα Κολλάρου.
Οι περισσότεροι βλέπουμε τον προσωπικό μας χώρο σαν καταφύγιο. Περνάμε πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μας σε αυτόν και επιλέγουμε προσεκτικά τι αποτελεί κομμάτι του περιβάλλοντος μας· σίγουρα θέλουμε να εκφράζει τον χαρακτήρα μας, να συμπληρώνει το όραμα μας «προσθέτοντας» – ομορφιά συνήθως, με τον τρόπο που ο καθένας από εμάς την αντιλαμβάνεται. Αυτό φυσικά ισχύει και για την τέχνη που επιλέγουμε. Η αλήθεια είναι ότι ο μέσος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει συνοδευτικό κείμενο 17 σελίδων για να καταλάβει τι θέλει να πει ένα έργο. Ούτε θέλει να βάλει στον τοίχο του μία τσαλακωμένη διαφανεια με ένα κομμάτι σελοτέιπ, αδιαφορώντας απόλυτα αν «το έργο εξερευνά την επίδραση του δυτικού καπιταλισμού στην ψυχοσύνθεση του σύγχρονου αστού».
Και κάτι ακόμη: η τέχνη είναι πολύτιμη για πολλούς λόγους – συγκινεί, ομορφαίνει, εμπνέει, διευρύνει τους ορίζοντες μας, ευφραίνει και αγαλλιάζει την ψυχή. Που πήγαν αυτές οι ιδιότητες; 

Με αυτά τα δεδομένα, η έκθεση δεν παρουσιάζει έργα που προβληματίζουν τον θεατή με κατά φαντασίαν ρητορικά ερωτήματα και υποθετικά μετά-σχόλια. Παρουσιάζει αισθητικά δυνατά έργα τέχνης, έργα που θα σταθείς μπροστά τους και θα ανασάνεις, που θα σε προσελκύσουν με την ιδιαίτερότητα τους, ίσως θα σου δημιουργήσουν ένα χαμόγελο στα χείλη. Έργα που έχουν πολλά να πούν αλλά δεν εκβιάζουν την προσοχή – αντίθετα έχουν βρει τον τρόπο να μεταφέρουν το μήνυμα τους άμεσα.
Τα έργα πατάνε στην ιστορία της τέχνης, αντλούν αναφορές απο το παρελθόν και το σήμερα, έχουν αφετηρίες που ενίοτε είναι περίπλοκες· έχουν το πολυπόθητο “κονσεπτ”, αλλά ειναι ανοιχτά σε ερμηνεία χωρίς να φωνάζουν ή να επιβάλουν συγκεκριμένες ιδέες φορτικά. Ο θεατής είναι ελεύθερος να ανακαλύψει το έργο μόνος του και να αποφασίσει τι θέλει να πάρει από αυτό.
Η «Φονική γυναίκα» του Shepard Fairey, τα λουλούδια της Ιόλης Ξιφαρά, τα αρκουδάκια-τοτέμ του Ιάκωβου Βολκώβ, τα υποβλητικά τοπίο-πορτραίτα της Δήμητρας Μαρούδα, η «Sierva Maria de Todos los Angeles» της Ισμήνης Μπονάτσου, είναι μερικά μόνο από τα έργα που καλούν το κοινό να δημιουργήσει τη δική του σχέση μαζί τους.
Οι καλλιτέχνες δημιούργησαν τα έργα αυτά με πάθος και γνώση για το αντικείμενο τους και τα παραδίδουν στον κόσμο για να ξεκινήσει η καινούργια τους ζωή, μέσα από μία συνομιλία χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Η έκθεση σου προτείνει να μη φοβηθείς την τέχνη, να έρθεις κοντά της και να την απολαύσεις.
Η τέχνη ανήκει σε όλους.
Παρουσιάζουν έργα οι καλλιτέχνες: Γιάννης Βαλυράκης, Ιάκωβος Βολκώβ (ΝΑR), Κωνσταντίνος Βραζιώτης, Νίκος Γιαβρόπουλος, Ελένη Καραδήμου, Γιάννης Καρδάσης, Ντίνα Κουμπούλη, Γιώργος Λυντζέρης, Δήμητρα Μαρούδα, Ισμήνη Μπονάτσου, Ιόλη Ξιφαρά, Φώτης Πεχλιβανίδης, Κώστας Σπανάκης, Μαρία Σπυράκη, Αριάδνη Στροφύλλα, John Bicknell, Paraskevi, Shepard Fairey
INFO
Έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ
#kanapes
Διεύθυνση: Χώρος Τέχνης «9 ΕΝΝΕΑ», Κέας 9, Πλατεία Κολιάτσου
Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 28 Μαρτίου 2019, 20:00
Διάρκεια έκθεσης: 29 Μαρτίου – 20 Απριλίου 2019
Ώρες λειτουργίας: Τρίτη –Παρασκευή, 18:00 – 20:30, Σάββατο 12:00 – 15:30, και κατόπιν ραντεβού
Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Κολλάρου
Διοργάνωση: artAZ
Χορηγός: Οινοποιία Μπουτάρη
Χορηγός επικοινωνίας: Kroma magazine
Πληροφορίες: info@artaz.gr
www.artaz.gr

Artworks that enhance the sofa’s fabric
Curated by Alexandra Kollaros
According to the book «Greek Art from A to Z» artworld purists don’t approve of artworks that «instead of posing hard questions to the viewer, enhance the sofa’s fabric».
Curator Alexandra Kollaros, also the author of the book, invites 18 artists she admires for their artistic skill to create artworks inspired by this statement.

The group show is presented at «9 ΕΝΝΕΑ» Cultural Space, Athens, between 28 March – 20 April 2019.
The exhibition’s title, an inside joke, winks at the audience. What should one expect then upon hearing the words «Artworks that enhance the sofa’s fabric»?
Artworks you want to live with. Artworks you can recognize as actual artworks upon seeing them. Also, the type of artworks most people gravitate towards, when not in possession of a PhD in Art History and a cultural foundation of their own. We might even say «approachable» artworks. A large portion of art professionals detest this concept. They deem it debases the high calling of art, the ultimate mission of which is to trouble the viewer. This is one way of looking at it. Another way is to recognise that art is supposed to express feelings and ideas and moreover convey them in an immediate, easy to apprehend way. Otherwise it is not art, it is something else.
“A disproportionate amount of art produced today is created to be appreciated solely by a specific portion of the audience –art authorities- and remain a riddle for the general public. Ironically, this “unsophisticated” audience is at the same time expected to consume the art, as in buy it and put it in their homes. This proposition, aside from being paradoxical, is downright absurd” notes curator Alexandra Kollaros.
Most of us view our personal space as our very own shelter. We spend a lot of time in it and are very selective about what makes part of our environment; we certainly seek items that express our character, complete our vision and “add” to the space – beauty mostly, whichever way we may individually perceive it. This obviously holds true in respect to the art we select. The truth is that the average person is not interested in reading a 17-page manual to understand what an artwork is about. Nor does he want to ornate his wall with a roughened-up piece of transparent paper set in place with yellowed sticky tape, and when «the artwork examines the effect of western capitalism on the psychology of the urban dweller» one remains thoroughly underwhelmed. Art is precious for many reasons – it moves us, it beautifies, inspires, broadens our horizons, opens up our heart. 
Where did all these qualities go?
With the above in mind, the exhibition does not present works that get the viewer thinking through allegedly rhetoric questions and hypothetical «meta-comments». It presents aesthetically impactful works of art, artworks that stir up feelings or capture you with their unique character, works that may even put a smile on your face. Artworks that have a lot to say but don’t extort our attention – instead they have figured out the way to convey their meaning in direct ways.
The artworks lean on the history of art throughout time, they draw from the past and the present, the ideas behind them are at times complex; they own the concept of the “concept”, but they are open to interpretation, without being attention-seeking or trying to enforce predetermined interpretations. The viewer is free to discover the works on his own and decide what he wants to take from this interaction.
Constantine Vraziotis’s kintsugi-inspired gold leaf paper plates, the teddy-bear totems of Iakovos Volkov, Dimitra Marouda’s imposing portrait-landscapes, Ismini Bonatsou’s «Sierva Maria de Todos los Angeles» are some only of the works that invite the audience to build its own relationship with them.
The artists created these works with passion and deep knowledge of their trade and they present them to the audience to unravel their new life, through an open conversation without “terms & conditions”. The exhibition urges you to not be scared of art, to approach it and enjoy it.
Art belongs to everyone.
Featuring artworks by: Ismini Bonatsou, Nikos Giavropoulos, Eleni Karadimou, Giannis Kardassis, Dina Koumpoulis, Yorgos Lintzeris, Dimitra Marouda, Fotis Pehlivanidis, Kostas Spanakis, Maria Spyraki, Ariadne Strofylla, John Bicknell, Paraskevi, Shepard Fairey, John Valyrakis, Constantine Vraziotis, Iakovos Volkov (ΝΑR), Ioli Xifara
INFO
Artworks that enhance the sofa’s fabric
#kanapes
Location: «9 ΕΝΝΕΑ» Cultural Space, 9 Keas Str.Koliatsou Sq., Athens, GR
Opening: Thursday 28 March 2019, 20:00
Duration: 29 March – 20 April 2019
Visiting hours: Tuesday – Friday, 18:00 – 20:30, Saturday 12:00 – 15:30, or by appointment
Curated by: Alexandra Kollaros
Sponsored by: Boutari Winery
Media Sponsor: Kroma magazine
Contact: info@artaz.gr
www.artaz.gr

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here