ΟΙ δύσκολοι καιροί γεννούν χαρακτήρες εκρηκτικούς !

Περπατάμε στους δρόμους και βλέπουμε γύρω μας ανθρώπους νευρικούς, έτοιμους για τσακωμό. Οδηγούμε το αυτοκίνητο μας και ξαφνικά εμφανίζεται διαβάτης που προσπαθεί να περάσει απέναντι. Ένας διαβάτης χαμένος συνήθως, με βλέμμα απλανές και σκέψεις μαύρες στο μυαλό του.

Χανόμαστε στα προβλήματα μας και με το παραμικρό θυμώνουμε, φωνάζουμε.

Η ζωή μας έχει τραβήξει σε δυσκολίες, οικονομικές, εργασιακές, προσωπικές. Σάμπως όμως αυτά δεν έχουνε γίνει αλληλοσυνδεόμενα πια; Λόγω αυτών ο απέναντι μας γίνεται εχθρός, εκείνος που θα ακούσει όσα δεν μπορούμε να πούμε στο κράτος, στο αφεντικό μας, στον γείτονα μας. Ξεσπάμε και χτυπάμε τον ξένο γιατί δεν έχουμε κουράγιο να χτυπήσουμε τον υπαίτιο της κατάστασης μας.

Αλλά δεν τολμάμε να αντιδράσουμε, σκύβουμε, κατεβάζουμε κάτω το κεφάλι και βγάζουμε την κακία μας σε ξένους, έτσι, για να αισθανθούμε ήρωες. Και βιώνουμε τα προβλήματα μας μόνοι, σαν να είμαστε οι μοναδικοί άνθρωποι σε αυτήν την χώρα που περνάνε δυσκολίες.

Καθίστε ένα βράδυ με τους φίλους στο σπίτι, πάρτε ένα κρασί στα χέρια και αρχίστε να μιλάτε. Και εκεί θα δείτε πόσο ίδια ή περίπου ίδια είναι τα θέματα σας.

 

Εργάζεστε σε έναν χώρο με άτομα που λειτουργούν υποχθόνια που κινούνται με κινήσεις χειρουργικές. Βλέπετε τι γίνεται και πνίγεστε. Κακώς, όμως. Καταρχήν αν ακούσετε τον πλαϊνό σας θα συνειδητοποιήσετε ότι και στην δική του δουλειά ζει τις ίδιες συνθήκες και ίσως με πιο ωμό τρόπο. Θα ακούσετε τον άλλον να σας περιγράφει πως μετά από χρόνια δουλειάς η εταιρεία τον απέλυσε και έψαξε να βρει κάτι άλλο. Θα αφουγκραστείτε τον πόνο τους και κάπου εκεί θα γελάσετε και θα χαλαρώσετε γιατί θα συνειδητοποιήσετε πως δεν είστε μόνοι αλλά μαζί. Είναι υπέροχο να βλέπεις ότι δεν είσαι μονός σου αλλά μαζί, σύνολο.

Είναι υπέροχο να ξέρετε τι είστε και τι επιχειρούν να σας υποβάλουν. Αφήστε όσους θέλουν να σας πιέσουν και να σας υποβιβάσουν να κάνουν την δουλειά τους, γιατί τελικά σας δείχνουν την λύση που ψάχνατε. Άθελα τους βέβαια αλλά σας βοηθάνε απεριόριστα.

Μην βγάζετε τα νεύρα σας στο σούπερ μάρκετ, στην υπάλληλο του καταστήματος, μην απαιτείτε να υποκλίνονται μπροστά σας προκειμένου να μην έχετε συνέχεια την εικόνα του δικού σας εαυτού υποκλινόμενου.

Οι φόροι, οι υποχρεώσεις, οι απαιτήσεις του κράτους θα αυξάνονται και εμείς θα είμαστε εκείνοι που θα επιβαρυνόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο. Τα νεύρα μας θα αυξάνονται, η πίεση θα γίνεται αφόρητη αλλά θα πρέπει να βρίσκουμε τις παρέες, τους ανθρώπους που αγαπάμε να μιλάμε, να τα βγάζουμε από μέσα μας, Στους δικούς μας, όχι στον άγνωστο που και αυτός λόγω των δικών του δυσκολιών είναι έτοιμος να ποδοπατήσει όποιον του αντιμιλήσει.

Είναι λυπηρό να αισθανόμαστε ήρεμοι όταν ισοπεδώνουμε λεκτικά τον ξένο γιατί αυτό δείχνει πόσο μόνοι μας είμαστε και πόσο τρομάζουμε να ανοιχτούμε, να μιλήσουμε σε κάποιον άλλον.

Είναι δύσκολοι καιροί, τα εμπόδια θα γίνουνε πολλά περισσότερα και η δυσκολία για επιβίωση θα δημιουργεί ολοένα και περισσότερους ανθρώπους που λειτουργούν υπόγεια, θα γεννάει χαρακτήρες εκρηκτικούς, θα οδηγεί σε μιζέρια ψυχική. Δεν θα πρέπει α αφήνουμε να μας παρασύρουν στον δικό τους δρόμο αλλά θα προχωράμε εκεί που εμείς θέλουμε. Θα πρέπει να μιλάμε, να εξωτερικεύουμε όσα μας προβληματίζουν, θα πρέπει να σεβόμαστε τον άγνωστο που έχει δυσκολίες αλλά δεν μπορεί να γίνει σάκος του μποξ.

Και κάτι ακόμη, πολύ σημαντικό, που επηρεάζει τον εσωτερικό σας κόσμο σε μεγάλο βαθμό :Ίσως θα πρέπει να ευγνωμονείτε εκείνους που προσπαθούν να διαφθείρουν την εικόνα σας, πχ στον εργασιακό σας χώρο γιατί όταν δεν μπορείτε να αποφασίσετε τι δρόμο θέλετε να πάρετε εκείνοι κάνουνε όλη την δουλειά για εσάς. Για σκεφτείτε το.

Γεωργία Κοκκονούζη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here