Το να μπαίνεις μέσα σε μια τάξη γυμνασίου και να βλέπεις δεκάδες εφήβους, αγόρια και κορίτσια, να κάθονται μπροστά σε ραπτομηχανές και να ράβουν υφασμάτινες σερβιέτες και γυναικεία εσώρουχα, είναι σίγουρα μια εικόνα που δεν τη συναντάς συχνά. Πόσο μάλλον στο χώρο ενός σχολείου. Από τη στιγμή όμως που θα τη δεις, θα σου μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη και θα σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια γιατί θα σκέφτεσαι:
«Πόσο δίκιο έχω που πιστεύω στη νέα γενιά!»

Την ώρα που σε κάποιο μέρος του πλανήτη χιλιάδες κορίτσια είναι αναγκασμένα εξαιτίας της εμμήνου ρύσεως να παραμένουν κλεισμένα στα σπίτια τους, με αποτέλεσμα να μην πηγαίνουν στο σχολείο και έτσι σιγά σιγά να το εγκαταλείπουν, σε ένα άλλο μέρος κάποιοι συνομήλικοί τους αποφασίζουν να βάλουν τέλος σε αυτόν τον παραλογισμό.

Μετά τα μαθηματικά και πριν τη φυσική, δεκαπεντάχρονοι μαθητές και δεκαπεντάχρονες μαθήτριες στη Σουηδία αφήνουν στην άκρη τα μοιρογνωμόνια και τους διαβήτες και στα χέρια τους πιάνουν βελόνα και κλωστή.

Με ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα, επιλέγουν από ένα σωρό εκείνα τα υλικά που θα χρειαστούν για να ράψουν οχτώ σερβιέτες και δύο γυναικεία εσώρουχα, τα οποία και θα δωρίσουν σε κορίτσια που τα έχουν ανάγκη. Για αρκετές εβδομάδες, την ίδια πάντα μέρα και ώρα εργάζονται όλοι μαζί ακατάπαυστα, μέχρι να ολοκληρώσουν με επιτυχία την αποστολή που έχουν αναλάβει.

Μόλις γίνει το τελευταίο γαζί και αφαιρεθεί και η τελευταία καρφίτσα από το ύφασμα, θα τοποθετήσουν τα εσώρουχα και τις σερβιέτες σε πολύχρωμες πάνινες τσάντες, τις οποίες οι ίδιοι οι μαθητές έχουν ράψει, και θα τις στείλουν σε κάποιο σχολείο της Αφρικής.

Γιατί το κάνουν αυτό;
Γιατί θέλουν να εξασφαλίσουν πως κανένα κορίτσι δε θα χάνει τα μαθήματά του και δε θα εγκαταλείπει το σχολείο επειδή απλά έχει περίοδο.

Γιατί;
Γιατί γνωρίζουν πως η έμμηνος ρύση είναι μια φυσιολογική λειτουργία του γυναικείου σώματος και δεν πρέπει να αποτελεί »εμπόδιο» στην εκπαίδευση των κοριτσιών.

Γιατί;
Γιατί καμία κοπέλα δεν πρέπει να νιώθει »βρώμικη» ούτε να αποτελεί αντικείμενο χλευασμού από το περιβάλλον της, είτε αυτό είναι το οικογενειακό, το φιλικό ή το σχολικό, όταν έχει περίοδο.

Γιατί;
Γιατί πολύ απλά…είναι ωραίο να είσαι γυναίκα!

Θεοδωρίδου Ευαγγελία

 

 Η Ευαγγελία Θεοδωρίδου σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και εργάστηκε ως νηπιαγωγός για δεκαπέντε χρόνια σε ιδιωτικά και δημόσια νηπιαγωγεία σε όλη την Ελλάδα. Ο κόσμος των βιβλίων τη μάγευε από μικρή. Μέσα από τις σελίδες τους μπορούσε να ταξιδέψει μέσα στο χρόνο και να επισκεφτεί μέρη μακρινά, μέρη πραγματικά αλλά και μέρη φανταστικά, όπου όλα μπορούσαν να συμβούν. Αρκετά χρόνια αργότερα σε αυτά τα ταξίδια της είχε συνοδοιπόρους τους μαθητές της. Μαζί άνοιγαν τα φτερά της φαντασίας τους για να πάνε εκεί, όπου κανένας δρόμος, καμία θάλασσα δεν μπορούσε να φτάσει. Και όταν επέστρεφαν πίσω, η βαλίτσα τους ήταν γεμάτη με γνώσεις, εμπειρίες και συναισθήματα. Ένα μάθημα δημιουργικής γραφής, το οποίο ξεκίνησε να παρακολουθεί, της έδωσε το έναυσμα που χρειάζονταν για να ασχοληθεί με τη συγγραφή.

Τότε ξεκίνησε να γράφει το πρώτο της διήγημα «Το δέντρο της ζωής», το οποίο διακρίθηκε σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό Διηγήματος ενώ το μονόπρακτό της «Αυτός που περιμένω» μεταφέρθηκε από τη θεατρική ομάδα «Tabula rasa» και στο θέατρο. Τα τελευταία χρόνια ζει με τον σύζυγό της και τις δύο κόρες τους στην πόλη Ούμεο στη Βόρεια Σουηδία, όπου εργάζεται σε ένα πολύγλωσσο, πολυπολιτισμικό νηπιαγωγείο ενώ παράλληλα συνεχίζει την μετεκπαίδευσή της στον τομέα της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Διηγήματά της υπάρχουν δημοσιευμένα στο διαδίκτυο. Αρθρογραφεί σε ελληνικές ιστοσελίδες για θέματα που αφορούν το παιδί και την εκπαίδευση.