Θυμάμαι όταν πρωτοείδα τον Μηνά Χατζησάββα!

Θυμάμαι όταν πρωτοείδα τον Μηνά Χατζησάββα στην τηλεόραση. Δεν ήταν σε κάποιο ιδιωτικό κανάλι αλλά στην Δημόσια Τηλεόραση, στον αστυνόμο Χαρίτο.

Τον είδα και μαγεύτηκα. Από την ανθρωπιά που έβγαζε, την απλότητα του, τα συναισθήματα που δημιουργούσε. Και ποτέ δεν με ένοιαξε η προσωπική του ζωή. Και αυτό προερχόταν από εκείνον, από την σεμνότητα και την σοβαρότητα του ως άνθρωπος. Από αυτό που έβγαζε εκείνος. Δεν είχα ποτέ την ευτυχία να τον δω σε θεατρική παράσταση αλλά σε κάθε ευκαιρία στην τηλεόραση εγώ καθόμουν να τον θαυμάσω. Και ας μην έχω την θεατρική παιδεία κάποιων ανθρώπων.

Η στάση του με έκανε να αισθάνομαι μέρος του κόσμου του που ήταν ο κόσμος μας. Θυμάμαι συνέντευξη του που είχα παρακολουθήσει, ξανά στην Δημόσια Τηλεόραση, στην οποία μιλούσε ο ίδιος και έλεγε τι βιβλία ήθελε να διαβάσει και συνειδητοποιούσα ότι σπουδαίος άνθρωπος γίνεσαι μέσα από την παιδεία. Και η παιδεία είναι το διάβασμα, η αγάπη, τα συναισθήματα, το πάθος σε ότι κάνεις.

Η ηρεμία της φωνής του και το γλυκό βλέμμα του μου δημιουργούσε μια γαλήνη, σιγουριά ότι είχα απέναντι μου κάποιον που ζει όπως και εγώ, έχει ανησυχίες όπως και εγώ και καθημερινές δυσκολίες. Αλλά και κάποιον που δεν έβγαζε τα δικά του παραέξω, δεν είχε την ανάγκη να φανεί μέσα από την ζωή του αλλά από την τέχνη του. Πόσο σημαντικό σε κάνει αυτό…

Δεν ξέρω αν έχω το δικαίωμα να γράψω τις σκέψεις μου, δεν είμαι θεατράνθρωπος, δεν έχω σπουδάσει Θεατρολογία, δεν κινούμαι σε καλλιτεχνικούς δρόμους. Θα έλεγα ότι ο λόγος μου ίσως δεν έχει την βαρύτητα άλλων αλλά εγώ θέλω να γράψω για τα αισθήματα που μου δημιουργούσε. Ως ένας απλός θεατής, δίχως όμως κλάματα και βαρύγδουπες δηλώσεις.

Θυμάμαι λοιπόν εκείνη την συνέντευξη και το χαμόγελο του, την παιδικότητα του γέλιου του. Εκείνης της παιδικότητας που μόνο ένας ευτυχισμένος με την ζωή του άνθρωπος μπορεί να βγάλει. Ένοιωθα ότι κάθε φορά που έπαιζε έβγαζε την ψυχή του και την ακουμπούσε στα πόδια μας. Ο αστυνόμος Χαρίτος που είχα διαβάσει στα βιβλία του Μάρκαρη και που δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο ηθοποιό από τον Μηνά Χατζησάββα. Τα όσα ήθελε να κάνει, να δημιουργήσει, να αφήσει ως εικόνες πίσω του.

Και κάποιοι σαν εκείνον σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι έχει μεγαλύτερη αξία σε αυτή την ζωή.

Ίσως για αυτό δεν θα σταθώ στις απόψεις κάποιων για την διαφορετικότητα στην σεξουαλική προτίμηση, άλλωστε είναι κρίμα μέσω αυτής να γίνεται προσπάθεια να ισοπεδωθεί η αξία ενός καλλιτέχνη. Γιατί η αξία δεν φαίνεται από το προσωπική ζωή αλλά από το τι είναι κάποιος ως οντότητα. Τα συναισθήματα του, η αγάπη του προς τον συνάνθρωπο του, το πάθος του για την δουλειά του. Το αληθινό ενδιαφέρον του για τους δικούς του ανθρώπους.

Αυτό είδα στα μάτια του εκείνο το βράδι στην τηλεόραση και σε αυτό στάθηκα. Και είναι υποκειμενικές απόψεις, μέσα από το δικό μου πρίσμα. Ενός ατόμου που μαγεύεται από όσους ξεχωρίζουν από το είναι τους και όχι από το φαίνεσθε, από την συνεχή προσπάθεια να γίνονται καλύτεροι, από την δίψα να κάνουν πράγματα, πολλά πράγματα. Να μην τους φύγει ο χρόνος και δεν αφήσουν σημάδια από τον βηματισμό τους στην γη.

Πράγματα που δείχνουν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Με τις ανασφάλειες σου, τις φοβίες σου, τις αγωνίες και τις χαρές σου.

Γεωργία Κοκκονούζη