Στη στήλη μας GOOGs (Greeks Out Of Greece) φιλοξενούμε, με άρθρα τους, Έλληνες του εξωτερικού.

Το σχολείο σαν αρένα

Το να είσαι παιδί είναι από μόνο του αρκετά δύσκολο. Τα πάντα γύρω σου αλλάζουν με
τρομακτικούς ρυθμούς και εσύ βρίσκεσαι μέσα σε έναν κυκεώνα αλλαγών,
προσπαθώντας να κάνεις τη φωνή σου να ακουστεί.
«Κανείς δε με καταλαβαίνει».
«Θα ήθελα να μην έχω τόσο πολύ διάβασμα στο σπίτι».
«Δε θέλω να πάω στο σχολείο».
«Άραγε, αρέσω στους άλλους;»

Σκέψεις…σκέψεις…σκέψεις. Χιλιάδες σκέψεις περνάνε κάθε μέρα από το μυαλό των παιδιών και πολλές φορές παραμένουν εκεί γιατί δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί ή να θέλει πραγματικά να τις ακούσει. Και τονίζω με μαύρα γράμματα το Θέλει γιατί
αυτή η λέξη κρύβει μέσα της μια υπόσχεση. Μια δέσμευση.

Όταν σταθούμε μπροστά σε ένα παιδί και του πούμε: «Θέλω να ακούσω τι σε
απασχολεί», αυτομάτως δεσμευόμαστε πως θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να το βοηθήσουμε να βρει μια λύση στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει. Δυστυχώς όμως, όπως η πράξη έχει δείξει, δεν αρκεί μόνο η θέληση. Ιδίως, εάν απαιτείται η σύμπραξη φορέων της πολιτείας.

Έτσι τις περισσότερες φορές η σκέψη παραμένει κλειδωμένη μέσα στο μυαλό και αρχίζει να μαζεύει, σα μαγνήτης, γύρω της και άλλες, νέες σκέψεις, νέες ανησυχίες,νέους προβληματισμούς, νέες φοβίες, ώσπου στο τέλος, μην μπορώντας πια το μυαλό να αντέξει άλλο το βάρος τους, καταρρέει και μαζί με αυτό καταρρέει και το ίδιο το παιδί.


Αν προσθέσουμε σε αυτό, το στρες και την ανησυχία για τις εξετάσεις και τις
βαθμολογίες στα τεστ και στα διαγωνίσματα ( που κάνουν την εμφάνισή τους, όλο και πιο συχνά, σα guest star, μέσα στη διδακτέα ύλη, τις αμέτρητες ώρες στο φροντιστήριο, γιατί το σχολείο είναι ανίκανο να καλύψει τις ανάγκες των μαθητών), την παντελή έλλειψη ελεύθερου χρόνου, (μιας και αυτός καλύπτεται από τις λεγόμενες εξωσχολικές δραστηριότητες), τη σημαντική μείωση ωρών ύπνου, λόγω των αυξημένων απαιτήσεων του σχολείου, τότε δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η ψυχική υγεία των παιδιών πάει από το κακό στο χειρότερο.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως το άγχος και η κατάθλιψη τείνουν να γίνουν η νέα μάστιγα στα παιδιά της σημερινής εποχής!

Και υπάρχουμε και εμείς οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, να κρεμόμαστε πάνω από το κεφάλι τους, σα δαμόκλειος σπάθη και να τους τριβελίζουμε το μυαλό με τις ίδιες επαναλαμβανόμενες φράσεις:

«Διάβασε! Διάβασε! Διάβασε!»
«Γιατί δεν έγραψες καλά στο διαγώνισμα;»
«Πώς περιμένεις με αυτούς τους βαθμούς να περάσεις στο Πανεπιστήμιο;»

Πριν λίγες μέρες στα χέρια μου έπεσε ένα σουηδικό παιδαγωγικό περιοδικό, στο οποίο διάβασα κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Σύμφωνα με τη σχολική ιατρό και ειδική στη φαρμακολογία για παιδιά, Kristina Bähr:

«Ο εγκέφαλός μας είναι έτσι φτιαγμένος για να ταιριάζει σε μια ήρεμη, χαλαρή ζωή στη φύση. Είμαστε φτιαγμένοι για να αναγνωρίζουμε γρήγορα την απειλή που θα εμφανιστεί στον οικότοπό μας, όπως είναι η επίθεση από κάποιο άγριο ζώο ή ένα φίδι στο δάσος, ώστε να την αποφύγουμε. Αυτό το βασικό σύστημα, που ανιχνεύει τις απειλές, χρησιμοποιούμε ακόμα και σήμερα. Μόνο που οι απειλές προέρχονται από το κοινωνικό μας περιβάλλον».

Έχουμε μετατρέψει τη ζωή των παιδιών σε ένα στίβο μάχης.

Σε μια αρένα, μέσα στην οποία έρχονται καθημερινά αντιμέτωπα με τις δικές τους ανησυχίες και τις δικές μας προσδοκίες. Το μεγαλύτερο μέρος της μέρας, κάθε δράση που θα κάνουν, την αντιμετωπίζουν σαν απειλή, την οποία πρέπει να εξουδετερώσουν, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλός τους να βρίσκεται συνέχεια σε μια κατάσταση εγρήγορσης, χωρίς κανείς να γνωρίζει πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει.


Δεν είναι, λοιπόν, διόλου άξιο απορίας πως τα παιδιά στις μέρες μας αισθάνονται πολύ κουρασμένα, σωματικά και πνευματικά και επιθυμούν να τελειώσουν όσο γίνεται πιο σύντομα τα σχολικά τους χρόνια, ώστε να βγουν σαν άλλοι μονομάχοι, νικητές μεν, αποδεκατισμένα ψυχικά δε, από αυτήν την αρένα που τα έχουμε κλείσει!

Υπάρχουν και άλλοι που έχουν αυτήν την εντύπωση ή μόνο εγώ;

Ευαγγελία Θεοδωρίδου
Εκπαιδευτικός,Σουηδία.
(μα πάνω από όλα μαμά δυο κουρασμένων παιδιών)

www.igynaika.gr

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here